Rex ait: «hoc laudo, promissorum neque fraudo.
Dum fueras at ibi, quid agendum, dic, habuisti?»
Respondit: «summus mihi clemens fit vicedomnus
Procurans multum, defectum ne paterer quem.
Scachorum ludo temptat me vincere crebro
Nec potuit, ludo ni sponte dato sibi solo.
Quinque dies sic me non siverat ante venire;
Explorare cupit, meus adventus quid eo sit.
Investigare nulla quod dum valet arte,
Post me rex misit; sibi que dixi satis audit.
In cras responso, dixi velut, induciato,
Rex poscens tabulam iubet opponi sibi sellam
Et me contra se iubet in fulchro residere,
Ut secum ludam, quod ego nimium renuebam
Dicens: ‘terribile, miserum conludere rege’.
Et dum me vidi sibi non audere reniti,
Ludere laudavi cupiens ab eo superari,
‘Vinci de rege’ dicens ‘quid obest miserum me?
Sed timeo, domine, quod mox irasceris in me,
Si fortuna iuvet, mihi quod victoria constet.’
Rex subridendo dixit velut atque iocando:
‘Non opus est, care, super hac re quid vereare:
Si numquam vincam, commocior haut ego fiam.
Sed, quam districte noscas, ludas volo cum me;
Nam quos ignotos facies volo discere tractus.’
Statim rex et ego studiose traximus ambo,
Et, sibi gratia sit, mihi ter victoria cessit,
Multis principibus nimis id mirantibus eius.
Is mihi deponit, sibi me deponere nil vult,
Et dat que posuit, pisa quod non una remansit.
Plures succedunt, hunc ulcisci voluerunt,
Pignora prebentes, mea pignora despicientes,
Perdere nil certi, dubie fisi bene sorti.
Alterutrumque iuvant nimiumque iuvando nocebant.
Prepediebantur, varie dum consiliantur,
Inter litigium cito vincebam quod eorum
Hoc tribus et vicibus, volui nam ludere non plus.
Que deponebant, mihi mox donare voleba(nt.)
Primo respueram, vitiosum namque putabam,
Sic me ditari vel eos per me tenuari.
Dixi: ‘non suevi quicquam ludendo lucrari.’
Dicunt: ‘inter nos dum sis, tu vive velut nos;
Quando domum venias, ibi vivere quis veluti vis.’
Cum sat lorifregi, que porrexere recepi,
Commoda cum laude mihi fortuna tribuente.
Wie gedenkt man eines kaum fixierbaren Datums? Es ist wohl noch nicht ganz tausend Jahre her, dass hier im Ruodlieb Schach im deutschen Sprachraum erstmalig Erwähnung findet. Ein Hinweis auf die schon länger gepflegte Tradition ist, dass der Tegernseer Mönch offenbar schon wusste, dass Beratungspartien durchaus kontraproduktiv sein können - der Konsens der Inkompetenz ist eben nicht immer eine weise Entscheidung.
Um das Zitat wenigstens geographisch festzumachen, bringen es zum Abschied Tegernsees aus der Schachbundesliga - mit den dieser Tage erscheinenden Aufstellungen der neuen Saison wird man sehen, was so von der deutschen Schachtradition in der sogenannten höchsten deutschen Spielklasse übrigbleibt. Nun konnte man dem TV zwar nicht unbedingt unterstellen, Kulturpflege auf Ruodlieb-Niveau zu betreiben, immerhin schloss man aber als Erster der Nationalität-D-Wertung ab.